Dat eilanders kunnen klagen en roddelen, weten we. Nu zijn we getuige van iets anders, van hoe ze hun verdriet delen

Het is zondagavond in ons vakantiehuisje op het duin. Ritmisch draaiend doorklieven de lampen van de Brandaris de dichte mist die het eiland omhult. We zetten de gedopte boontjes net op tafel als in het laaggelegen dorp, waar de lichtstralen van de vuurtoren reikend naar de zee vlak overheen scheren, een man in zijn auto stapt. Hij start, begint te rijden, nadert de tweebaansweg die hellend het dorp uitloopt. Op diezelfde weg fietst een jongen, die helling op, iets voor de auto uit. De jongen...
de Volkskrant
23-03-2021 15:08